Ik ben vandaag jarig.
Maar als ik heel eerlijk ben, zie ik altijd een beetje op tegen deze dag. Ik ben blij als hij weer voorbij is. Ook dit jaar.

Al moet ik zeggen: het is wel een legale reden voor iedereen die dit leest om een fles wijn open te trekken.

Ik heb eigenlijk altijd heel weinig gedeeld over mijn adoptieverleden. Ik merkte bij mezelf dat daar een schaamte zat. Maar ook simpelweg het niet onder ogen willen zien. Want hoe open en eerlijk ik dit nu ook schrijf, ik weet ook dat het weerstand oproept bij bepaalde mensen.

Wat ik ook merk, is dat voor veel mensen de wereld van adoptie een vreemde wereld is. Misschien een beetje kortzichtig van mij, want ik had er nooit eerder echt bij stilgestaan.

Een jaartje ouder worden is voor lang niet iedereen vanzelfsprekend. En het is ook niet dat ik het voor lief neem. Alleen.. het herinnert mij elk jaar ook aan iets anders.
Mijn identiteit is mij ontnomen. Mijn nationaliteit, mijn land van herkomst en mijn ouders.
Soms voelt het alsof ik het over een tros tomaten heb waar een nieuwe sticker op is geplakt, in plaats van over een baby/ mijzelf.

Gelukkig is er tegenwoordig een wet dat elk kind dat ter wereld komt met behulp van een donor moet kunnen weten wie de andere ouder is. Bij adoptie mag dat niet. Alle banden moeten worden verbroken. Je wordt juridisch het kind van iemand anders.

Mijn ouders mochten geen contact met mij houden, want ik was hun kind niet meer. Het feit dat mijn ouders mij gemaakt hebben, de bloedlijn en het letterlijk geboren zijn uit, vergeten we maar voor het gemak even.

Ik geloof persoonlijk niet dat ouders die minder welvarend zijn, minder van hun kinderen houden. Ik moet er niet aan denken hoe het is om je kind – soms gedwongen – te moeten afstaan. Adoptie brengt trauma in verschillende levens, door verschillende lagen. Niet alleen bij mensen met een adoptie achtergrond, ook bij de ouders.

Dus misschien neem ik ook wel een wijntje.
Niet om te proosten op wat ik hierboven heb beschreven, maar wel op mijn ouders.
Op dat zij mij zijn, en ik vooral ook hun ben.
Vandaag denk ik even extra aan hen.
En ik weet bijna zeker dat mijn moeder dat ook doet.
En hopelijk drinkt mijn vader vanuit de hemel een borrel mee.